Update Verwilderde natuurhoeken — testjaar 2025-2026

Niet maaien. Niet snoeien. Niet opruimen. Afblijven.

Bij natuurbeheer denk je al snel aan planten, zaaien, snoeien, bouwen en onderhouden.

Tijdens ons testjaar probeerden we ook iets anders:

niets doen.

Op enkele plaatsen van de testsite besloten we de menselijke drang om alles netjes te maken bewust te onderdrukken.

Een beetje rommel mag

We creëerden verschillende wilde hoekjes.

Snoeiafval werd niet allemaal afgevoerd, maar op één plaats samengebracht tot een berg takken en ander organisch materiaal.

Een andere zone verklaarden we min of meer verboden terrein voor onszelf. Daar grepen we bewust niet meer in en mocht de vegetatie haar eigen gang gaan.

En ook een heuvel op het terrein lieten we gewoon verwilderen.

Geen strak plan.

Geen wekelijkse onderhoudsbeurt.

Gewoon kijken wat er gebeurt.

De natuur begreep de bedoeling

Al snel merkten we dat vogels deze ruigere delen van het terrein wisten te vinden.

Vooral distelvinken — of putters — werden opvallende bezoekers van de testsite.

Maar de leukste verrassing zat misschien niet boven, maar onder de grond.

In de verwilderde heuvel merkten we relatief veel solitaire bijen die hun nest in de bodem maken.

Geen bijenkast nodig.

Ze zochten hun eigen plek.

Misschien moeten we wat minder netjes zijn

Het is verleidelijk om een terrein dat je beheert voortdurend te willen "verbeteren".

Gras maaien. Takken opruimen. Onkruid verwijderen. Alles netjes maken.

Ons eerste testjaar leert ons dat het soms interessanter kan zijn om precies het tegenovergestelde te doen.

Wat er voor menselijke ogen een beetje rommelig uitziet, kan voor een dier juist interessant zijn.